रोजच जाशी दूर असा तू.....
मावळला दिनकर
पसरला अंधःकार
हरण्या तिमिर तो
येशी घेऊन प्रकाश!
मंद शीतल प्रकाश
लावी वेड जनास
प्रेमाची होई बरसात
हासे निंबोणीचे झाड!
चांदण्या फेर धरुनी
तुझ्या च संभोवती
आनंदाने लुकलूकती
दृश्य मनोहर गगनी!
पहाट होता पूर्व दिशी
भास्कर येई गगनी
रोजच दूर असा जाशी
मिटून जायी एक एक चांदणी!
रात्र होई प्रकाशी
वेड लावूनी अवनीशी
संबोधती तुज शशी
परि रोज च तू दूर जाशी!
तव भेटीची सागरा ही असोशी!
चंदण्यात निघतो न्हाहोनी
त्यास कधी तू विसरशी
फेसाळत तुज खुणावी!
कार्य तुझे ते अहोरात्र
शांततेत पूर्ण करिशी
सर्वांस प्रेमे नादावूनी
रोज च तू दूर जाशी!
अर्चना कुलकर्णी.
No comments:
Post a Comment