तो....
तो हुशार
तो स्वावलंबी
तो शिकला
डॉक्टर झाला
अधिकच रुबाबदार झाला
पूर्वजांची पुण्याई नसूनदेखील
समाजात मान मिळू लागला,
मुलींच्या पालकांची रिघ लागली
अट त्याने एकच ठेवली
मी घरात लक्ष देणार नाही,
सारे तिने बघावे
आणि असावी दिसायला देखणी,
मिळाली त्याला हवी तशी ती,
नाजूक, सुंदर, हुशार अन गुणी,
झाला संसार सुरू,
तिची नोकरी,त्याचा व्यवसाय
सुरू झाला नवा अध्याय,
वाटू लागले तिला,
हवे नको,
आनंद घ्यावा वाटून
सांगितले तिने हौसेने,
वेळ नाही मला,
दिली गोळी तिला
निघून गेला कामाला,
समजावले तिने स्वतःला,
उठून लागली कामाला,
मुलांचे आजारपण, शिक्षण
सारे तिने सम्भाळले,
त्याचे आई वडील,
तिचे नातेवाईक
सारे तिचेच करणे,
कधीच कोणती नाही अपेक्षा,
कोणाचीच नाही उपेक्षा,
हसून खेळून तिचे जगणे,
ठरविक चाकोरीत त्याचे वागणे
वर्षामागून वर्षे चालली,
आयुष्याच्या उत्तरार्धात
अचानक त्याला जाग आली,
तिच्यासोबत निघाला फिरायला,
सोबत होते अजून काही,
तिच्याशी सारे हसून बोलायला
तो मात्र एकटाच बसलेला,
कोणी मागते नवऱ्याचा हात
कोणी मागते हळू चालीची साथ,
तिने नाही मागितली साथ
त्याच्याकडे फिरवली पाठ,
उगाच तो खट्टू झाला,
आपल्या वागण्याचा
पश्चाताप झाला,
एकटेपणाचा शाप
पुढे आयुष्यभर झेलला!
अर्चना कुलकर्णी ©
