भेट
फिरत होते काल दुपारी
समोर मोठ्ठी गाडी थांबली
नव्हती ही फार रहदारी
त्यातून ती सखी उतरली !
ओळख मला तिची पटली
धावतच तिजपाशी गेले
पटकन मिठीच मारली
ती तशी फारच गांगरली !
नजरेत ओळख दिसेना
काय करू मजला सुचेना
सांगावे तिचे न माझे नाव
ह्याचे ही न उरले भान !
केली मग उसनी धिटाई
शाळा, वर्ग, नाव सांगितले
ओळखीला सांगितल्या बाई
तिला मात्र काही न आठवले !
डोळ्यातले पाणी काही बोलले
माफी मागून मी ही पुढे गेले
हा श्रीमंतीचाच गर्व असावा?
मनाने नाही चा कौल दिला !
घरी येताच चार सख्याना
पटापट फोन मी फिरवला
शोधून काढू तिचा ठिकाणा
चंगच जणू तसा बांधला !
ठाऊक होते एका सखीला
कर्करोगाने तिला ग्रासलेले
कंटाळली होती ती त्रासाला
साऱ्यांना च तिने टाळलेले !
क्रमांक आठवला गाडीचा
शोधून काढला तिचा पत्ता
गेले सख्यांसह घरी तिच्या
हसली, समोर पाहून आम्हाला!
किती बोलू आणि काय बोलू
असे जाहले होते आम्हाला
तीस वर्षाचा विसर पडला
जावून पोचलो त्या शाळेला !
आवळे,चिंचा, शोपा,बोरे
शाळेबाहेर च मिळे सारे
सभाजी ने वाजवली घंटा
वर्गात जाऊन बसले सारे
आपण दोघी एका बाकावर
आठवण तिने च सांगितली
नंतर घसरलो डब्यांवर
मधली सुट्टी ती शाळेमधली
लंगडी,खोखो स्पर्धेचे दिवस
कवायत न नाटकाचे दिवस
आठवली ती शाळेची सहल
झाला तयार वेगळा माहोल !
दहावीनंतर आपण पांगलो
आपापल्या संसारी गुंतलो
काळ बालपणीचा न विसरलो
भूतकाळात पुन्हा रमलो !
मैत्री नसते फक्त आनंदात
साथ देऊ आम्ही सुखदुःखात
बाळगू हा च दृढ विश्वास
उमगले तिला ही भेट खास !
अर्चना कुलकर्णी.
No comments:
Post a Comment