जे वेड मजला लागले

 कल्पतरू जागतिक साहित्यिक मंच आयोजित उपक्रम...

जे वेड मजला लागले...

जे वेड मजला लागले

तुजलाही ते लागेल का?...

असे गुणगुणत श्री निघाला तर खरा.. पण प्रश्न होता हे शिवानीला विचारायचे कसे?

 शिवानी, सहा महिन्यापूर्वीच त्याच्या ऑफिसमध्ये जॉईन झालेली बंगाली मुलगी. दिसायला साधीशीच पण सालस, कामात अगदी हुशार, मितभाषी. पहाताक्षणी आवडली श्रीला. मराठी येत नाही म्हणून कमी बोलते का?की बोलायला आवडत नाही?एक ना अनेक प्रश्न श्री च्या मनात.

कामाच्या निमित्ताने हळूहळू ओळख होत होती.आवाज अगदी मधाळ, ऐकत रहावा असा श्रेया घोषाल सारखा.कामात तर अगदी हुशार. कधी कसली तक्रार नाही.

खूप फॅशन नसली तर आकर्षक पेहराव.दिवसागणिक तिच्याबद्दलची  प्रीती वाढत होती.पण तिच्या मनाचा थांगपत्ता लागत नव्हता. काल मोठा धीर करून तिला कॉफीकरिता विचारले.

आज ती भेटणार,धडधड वाढतेय. पहिल्या भेटीतच आपल्या मनीचे गुपित सांगावे का?तिला रुचेल का? कोणत्या भाषेत सांगावे? तयार होऊन शीळ घालत श्री बाहेर पडला. 'जे वेड मजला लागले.'  फ्लोरिस्ट कडून लाल गुलाबाचे फूल घेऊन कॉफी हाऊस कडे निघाला. बहरलेल्या गुलमोहराच्या झाडाखाली शिवानी पाठमोरी उभी दिसली. पटकन पुढे जावून गुलाब तिच्या केसात माळला.. शब्द आपोआप आले, I love you.. शिवानीने लाजून होकार दर्शवला...

अर्चना कुलकर्णी..